Gorące tematy: Wybory 2020 Ryszard Opara: „AMEN” Dyżury administratorów RSS Kontakt
Uwaga! Wygląda na to, że Twoja przeglądarka nie obsługuje JavaScript. JavaScript jest wymagany do poprawnego działania serwisu!
76 postów 1330 komentarzy

Stalin politycznym sponsorem Hitlera

ZACHOWAJ ARTYKUŁ POLEĆ ZNAJOMYM

Teoria „socjalfaszyzmu” była głośno popierana przez Komunistyczną Partię Niemiec, która była kontrolowana i finansowana przez Sowiety od 1928 r.

Socjalfaszyzm był teorią popieraną przez Międzynarodówkę Komunistyczną (Komintern) i powiązane partie komunistyczne na początku lat 30. XX wieku, która utrzymywała, że socjaldemokracja jest wariantem faszyzmu, ponieważ - oprócz wspólnego korporacyjnego modelu ekonomicznego - stała na drodze dyktatury proletariatu. W tym czasie przywódcy Kominternu, tacy jak Stalin i Rajani Palme Dutt, argumentowali, że społeczeństwo kapitalistyczne weszło w „trzeci okres”, w którym rewolucja klasy robotniczej była bliska, ale socjaldemokraci i inni „faszyści mogą temu zapobiec". Określenie „socjalfaszysta” było używane  pejoratywnie do opisania partii socjaldemokratycznych, partii antykomunistycznych i postępowych partii socjalistycznych oraz dysydentów w partiach związanych z Kominternem w okresie międzywojennym. Teoria „socjalfaszyzmu” była głośno popierana przez Komunistyczną Partię Niemiec, która była kontrolowana i finansowana przez Sowiety od 1928 r. 

Na szóstym kongresie Kominternu w 1928 r. ogłoszono koniec kapitalistycznej stabilności i początek „trzeciego okresu”. Oczekiwano końca kapitalizmu wraz z rewolucją klasy robotniczej, a socjaldemokrację określono jako głównego wroga komunistów. Teoria Kominternu ma swoje korzenie w argumentacji żyda Grigorija Zinowjewa, że ​​międzynarodowa socjaldemokracja jest skrzydłem faszyzmu. Pogląd ten zaakceptował   Stalin, który opisał faszyzm i socjaldemokrację jako „braci bliźniaków”, argumentując, że faszyzm zależy od aktywnego wsparcia socjalnej demokracji, a socjalna demokracja zależy od aktywnego wsparcia faszyzmu. Po ogłoszeniu tego na Szóstym Kongresie teoria socjalnego faszyzmu została zaakceptowana przez światowy ruch komunistyczny.

Nowy kierunek był ściśle związany z wewnętrzną polityką Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego (KPZR). Po walce frakcji wewnątrz tej partii po śmierci Władimira Lenina w 1924 r. zwycięska grupa wokół Stalina przesunęła się zdecydowanie w lewo, opowiadając się za zakończeniem Nowej Polityki Ekonomicznej i deklarowała nasilenie walki klasowej w Związku Radzieckim. Stworzono atmosferę rewolucyjnego zapału, w którym każdy wróg grupy rządzącej wokół Stalina został potępiony jako „niszczyciel” i „zdrajca”, a postawa ta została przełożona na scenę międzynarodową, na której zarówno socjaldemokraci, jak i komunistyczni dysydenci zostali potępieni jako faszyści.

Jednocześnie pod przewodnictwem niemieckiego kanclerza Hermanna Müllera Socjaldemokratyczna Partia Niemiec (SPD) zgodziła się z partiami antykomunistycznymi, że staliniści są faszystami. Doprowadziło to do wzajemnej wrogości między socjaldemokratami a komunistami, które zostały dodatkowo zintensyfikowane w 1929 r., kiedy berlińska policja (pod kontrolą rządu SPD) zestrzeliła komunistycznych robotników demonstrujących w dniach między 1 - 3 maja w tak zwanym Blutmai (Krwawy Maj) w Berlinie. To i represyjne ustawodawstwo wobec komunistów, które nastąpiło później, stanowiło kolejny dowód dla komunistów, że socjaldemokraci byli rzeczywiście „socjalfaszystami”. W 1929 r. paramilitarna organizacja KPD Roter Frontkämpferbund („Sojusz Czerwonych Bojowników”), została zakazana jako ekstremistyczna przez rządzących socjaldemokratów. W rezolucji KPD opisano „socjalfaszystów ” [socjaldemokratów] jako „główny filar dyktatury kapitału”. W 1931 r. w Prusach - największym państwie związkowym Niemiec - Komunistyczna Partia Niemiec (KPD), która nazwała nazistów „towarzyszami ludu pracującego”, zjednoczyła się z nimi w nieudanej próbie obalenia rządu  SPD na drodze referendum do Landtagu.

Niemieccy komuniści nadal zaprzeczali jakiejkolwiek zasadniczej różnicy między nazizmem a socjaldemokracją nawet po wyborach w 1933 r. KPD pod przewodnictwem Ernsta Thälmanna wymyśliła hasło „Po Hitlerze, nasza kolej!”. - głęboko wierząc, że zjednoczony front przeciwko narodowym socjalistom nie był potrzebny i że robotnicy zmienią zdanie i uznają, że nazizm - w przeciwieństwie do komunizmu - nie oferuje prawdziwego wyjścia z trudności Niemiec.

Po dojściu do władzy narodowych socjalistów Adolfa Hitlera KPD została zdelegalizowana, a setki jej członków aresztowano, w tym Thälmanna. Po tych wydarzeniach Komintern całkowicie zmienił zdanie w kwestii sojuszu z socjaldemokratami i porzucono teorię „socjalfaszyzmu”. Na siódmym kongresie Kominternu w 1935 r. Georgi Dimitrow nakreślił nową politykę „frontu ludowego” w swoim przemówieniu „O jedność klasy robotniczej przeciwko faszyzmowi”. „Front ludowy” nie powstrzymał zawarcia paktu o nieagresji ( Pakt Ribbentrop-Mołotow) z hitlerowskimi władzami.

Theodore Draper argumentował, że „tak zwana teoria socjalfaszyzmu i oparta na niej praktyka stanowiły jeden z głównych czynników przyczyniających się do zwycięstwa faszyzmu niemieckiego w styczniu 1933 r.”

KOMENTARZE

Brak komentarzy. Bądź pierwszy!

OSTATNIE POSTY

więcej

ARCHIWUM POSTÓW

PnWtŚrCzPtSoNd
  12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930