Gorące tematy: Wybory 2020 Ryszard Opara: „AMEN” Dyżury administratorów RSS Kontakt
Uwaga! Wygląda na to, że Twoja przeglądarka nie obsługuje JavaScript. JavaScript jest wymagany do poprawnego działania serwisu!
76 postów 1330 komentarzy

"Lotniskowiec" Kominternu w sercu III Rzeszy.

ZACHOWAJ ARTYKUŁ POLEĆ ZNAJOMYM

Sir Orme Sargent z brytyjskiego MSZ nazwał Czechosłowację „centrum dystrybucji” propagandy Kominternu Stalina przeciwko Niemcom.

14 listopada 1915 r. imigranci w Londynie i Paryżu założyli Komitet Czeski. Dwóch Czechów Tomas Masaryk i Edvard Beneš, zdobyło poparcie Ententy dla przyszłego państwa czechosłowackiego, które miało zostać utworzone z części królestwa Habsburgów. 18 października 1918 roku Czesi w Paryżu i USA ogłosili niepodległość Czechosłowacji.
Podczas paryskiej konferencji pokojowej w 1919 r. 3,25 miliona niemieckich mieszkańców Czech i Moraw zostało przeniesionych do nowej Czechosłowacji z rażącym lekceważeniem ideału Woodrowa Wilsona do samostanowienia. Beneš świadomie zaniżył liczbę sudeckich Niemców o prawie milion. Fałszywie twierdził, że nie byli zjednoczoną mniejszością, ale mieszkali w osadach zintegrowanych z Czechami. Nowa Czechosłowacja stała się wieloetnicznym, wielojęzycznym, katolicko-protestanckim konglomeratem, który nigdy wcześniej nie istniał.
Alianci sfinalizowali pakt z Czechosłowacją, formalnie uznając jej państwowość. Beneš obiecał aliantom, że jego kraj „da Niemcom i innym mniejszościom wszystkie prawa, do których są uprawnieni… W sumie będzie to bardzo liberalny reżim”.
Praga jednak przenosiła garnizony wojskowe, personel kolei, urzędników państwowych, więzienia, a nawet  pacjentów szpitali do tych etnicznie niemieckich obszarów w celu manipulowania danymi spisowymi. Czescy urzędnicy uznawali czeskich pracowników tymczasowych za rezydentów, chociaż „rezydencja” rzadko trwała dłużej niż dwa dni.
W latach 1923–1932 państwo przeprowadziło 8972 postępowania sądowe przeciwko dysydentom należącym do mniejszości etnicznych. Oskarżeniami w procesach o rebelie i akcje wywrotowe często obejmowano osoby należące do lig sportowych, grup młodzieżowych, stowarzyszeń muzycznych lub klubów turystycznych.
W latach 1920–1938 represjonowane mniejszości wysyłały do ​​Ligi Narodów powtarzające się petycje. J. Piłsudski był przekonany, że Czechosłowacja nie przetrwa jako osobne państwo. Wymiana poglądów w 1934 r. między Göringiem  i polskimi władzami na temat sytuacji mniejszości polskiej i niemieckiej w Czechosłowacji była szczególnie znacząca.  Göring skrytykował kontrast między fasadową liberalną a faktyczną policyjną polityką Czechów, skierowaną przeciwko Niemcom, Polakom, Słowakom, Węgrom i Rusinom. Piłsudski zapewnił Göringa, że Czesi nie byli, ani szanowani, ani kochani w Polsce. Polacy byli świadomi, że Czechosłowacja sprzyjała ZSRR podczas wojny 1920–1921. Prasa polska wyprzedziła prasę Niemiec o wiele lat, opowiadając się za rozwiązaniem Czechosłowacji. Polska kampania prasowa z tym celem rozpoczęła się w 1934 r., po zawarciu niemiecko-polskiego paktu.
Praga utworzyła ogromną „strefę przygraniczną”, która stanowiła 56% całego kraju i w której mieszkało 85% wszystkich sudeckich Niemców, cała ludność polska i ruska oraz 95% węgierskiej kolonii. Strefę objęto stałym stanem wojennym. Wojsko ograniczyło swobody obywatelskie, nadzorowało administrację fabryk, duże projekty budowlane, roboty publiczne, usługi telefoniczne i leśnictwo. Nie przeszkadzało to Benešowi wychwalania Czechosłowacji jako „świetlanej demokracji”.
Hitler przemawiając w Reichstagu 20 lutego 1938 r., powiedział: „Dopóki Niemcy były słabe i bezbronne, musiały po prostu akceptować ciągłe prześladowania ludności niemieckiej wzdłuż naszych granic… Interesy Rzeszy Niemieckiej obejmują także ochronę tych Niemców, którzy sami, na naszej granicy, nie są w stanie zapewnić sobie prawa do podstawowych wolności ludzkich, politycznych i ideologicznych ”.
Kolejna okoliczność zwróciła uwagę Hitlera na Czechosłowację. Geograficznie kraj przypominał lotniskowiec czy też ostrze włóczni wbijające się głęboko w terytorium Rzeszy. Stanowiło to potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego, którego żaden odpowiedzialny przywódca nie mógł zignorować. W styczniu 1924 r. Paryż i Praga zawarły „pakt przyjaźni” zawierający klauzulę wojskową. To przewidywało wzajemne rozmowy sztabu generalnego w celu przygotowania wspólnej strategii obronnej na wypadek ataku wspólnego wroga. Sygnatariusze przystąpili do formalnego traktatu wojskowego w październiku 1925 r.
  Beneš zastąpił 85-letniego Masaryka na stanowisku prezydenta republiki w grudniu 1935 r.   Zaledwie kilka miesięcy przed objęciem stanowiska prezydenta Beneš (od 1938 r. tajny agent sowiecki), jako minister spraw zagranicznych, zawarł sojusz wojskowy ze Związkiem Radzieckim. Pakt przewidywał znaczącą współpracę czesko-rosyjską.
Na początku 1936 r. Czesi ukończyli budowę 32 lotnisk znajdujących się w pobliżu granicy niemieckiej jako baz dla szybko rozwijających się Sowieckich Sił Powietrznych. Utworzyli składy, które miały gromadzić paliwo lotnicze, bomby i inne materiały wojenne. Armia Czerwona stacjonowała w Czechach i na Morawach przeprowadzając szkolenia spadochronowe w celu ewentualnego ataku powietrznego na Niemcy. Przenoszono oficerów do czechosłowackiego Ministerstwa Wojny w Pradze i do lokalnych centrów dowodzenia. 12 lutego 1937 r. londyński Daily Mail poinformował, że ​​natychmiast po ratyfikacji paktu prasko-moskiewskiego sowieccy oficerowie lotnictwa przeprowadzili inspekcję czeskich baz lotniczych i składów paliwa pod kątem ich sił powietrznych. Praga była punktem zbornym dla komunistycznych imigrantów, którzy uciekli z Niemiec w 1933 r. i Austrii po Anschlussie. Sir Orme Sargent z brytyjskiego MSZ nazwał Czechosłowację „centrum dystrybucji” propagandy Kominternu Stalina przeciwko Niemcom.

„Z Francją, Czechosłowacją i ZSRR związanymi sojuszami wojskowymi od 1936 r. Führer  czuł się zamknięty jak w pudełku. ” 

Kiedy 7 marca 1936 roku nastąpiła remilitaryzacja Nadrenii, Beneš zaoferował Francji wsparcie armii czechosłowackiej dla wspólnej inwazji na Niemcy. W następnych miesiącach armia powiększyła się do 1 453 000 żołnierzy.
Anschluss Austrii zachęcił Sudecką Partię Niemiec (SdP). Pod przewodnictwem założyciela Konrada Henleina zdobyła już 44 mandaty w czechosłowackiej izbie deputowanych i 23 w senacie w wyborach w maju 1935 r. Na zgromadzeniu SdP w Carlsbadzie 25 kwietnia 1938 r. Heinlein zażądał autonomii dla etnicznego regionu niemieckiego. Mając za sobą 90 procent sudeckich wyborców, miał wystarczający atut, aby zmusić Czechów do podjęcia negocjacji ze swoją partią.
Henlein i Karl Frank spotkali się z Hitlerem 28 marca, ale nie byli w stanie przekonać Führera, by wywarł presję na Czechów. Joachim von Ribbentrop powiedział dwóm gościom, że   zadaniem Niemiec „nie jest oferowanie indywidualnych sugestii co do stawiania żądań w stosunku do rządu czechosłowackiego”. Berlin polecił ambasadzie niemieckiej w Pradze, aby ograniczyła wsparcie SdP do prywatnych rozmów z czechosłowackimi mężami stanu, „jeśli nadarzy się okazja”. Twierdzenie powojennych historyków, że na spotkaniu Hitler nakazał Henleinowi narzucenie niemożliwych warunków w celu sprowokowania Czechów, jest bezpodstawne.
Rząd brytyjski monitorował narastające kontrowersje. Szefowie sztabu z Gabinetowej Komisji Polityki Zagranicznej opracowali raport dla komisji wyjaśniający, że armie brytyjska i francuska są zbyt słabe, aby iść na wojnę z Niemcami, Włochami i Japonią w rozszerzającym się konflikcie o Czechosłowację. Chamberlain i Lord Halifax uważali tę ocenę wojskową za „wyjątkowo melancholijny dokument”. Halifax podsumował 27 kwietnia: „Ani my, ani Francja nie byliśmy uzbrojeni do wojny z Niemcami”.
Nowy premier Francji, Eduard Daladier, odwiedził Londyn 28 kwietnia, aby osobiście przekonać Chamberlaina do publicznego zagwarantowania bezpieczeństwa Czechosłowacji. Jego brytyjski kolega odparł, że Beneš nigdy nie traktował mniejszości niemieckiej na terytoriach, które anektował w sposób liberalny zgodnie z obietnicą. Chamberlain oświadczył, że Anglicy nigdy nie rozpoczną wojny, aby uniemożliwić obywatelom Europy Środkowej wyrażenia swojej woli w plebiscycie.
W tym samym miesiącu Hitler nakazał generałowi Wilhelmowi Keitelowi, szefowi Naczelnego Dowództwa Sił Zbrojnych (OKW), przygotować opracowanie dotyczące możliwej inwazji na Czechosłowację. Powiedział Keitelowi, że obecnie nie zamierza wkraczać z siłami zbrojnymi.
Wytyczne, w które Hitler wyposażył OKW, podkreślały, że odrzuci on każdy scenariusz proponujący „strategiczny atak z zaskoczenia bez podstaw lub możliwości uzasadnienia”.  Führer opisał „niemożliwą do utrzymania (obrony) sytuację, gdyby doszło do poważnej konfrontacji na wschodzie z bolszewizmem… Czechosłowacja byłaby wówczas trampoliną dla Armii Czerwonej i miejscem lądowania dla jej sił powietrznych”.
20 maja Beneš powołał ponad 150 000 rezerwistów do czynnej służby, twierdząc, że środek ten był konieczny z powodu tajnej mobilizacji niemieckich sił zbrojnych. Francuski wysłannik wojskowy w Berlinie powiadomił swój rząd, stwierdzając, że nie widział dowodów na ruch większych jednostek wojskowych. Ambasador Neville Henderson wysłał dwóch oficerów armii brytyjskiej z berlińskiej ambasady na rozległy rekonesans przez niemieckie prowincje graniczne Saksonii i Śląska. Później napisał: „Nie mogli odkryć żadnych oznak nietypowej lub znaczącej niemieckiej działalności wojskowej ani oni, ani też żadna inna z zagranicznych wojskowych misji w Berlinie, które podobnie zaangażowały się w przeszukiwanie kraju”.
   „Hitler zignorował prowokację Beneša (tajna mobilizacja) i nie podjął żadnych działań, wojskowych ani żadnych innych ”. 
Kontrolowane przez Żydów media w Paryżu, Pradze, Londynie i Nowym Jorku podchwyciły fałszywe oskarżenia Beneša o rozmieszczeniu wojsk niemieckich. Opublikowali historie o tym, jak to Führer zgromadził swoje dywizje, aby wystraszyć Czechów, by podporządkowali się jego żądaniom. Kiedy Beneš wyzywająco przeciwstawił się, wprowadzając częściową mobilizację, Hitler rzekomo „wycofał się” i odwołał swoje formacje, co miało głęboko upokorzyć dyktatora, który „nie był w stanie działać będąc pod wpływem własnych gróźb”. Jego deklaracje dotyczące Sudetów były „niczym innym jak pustosłowiem”.
    „Kryzys majowy ujawnił jak wrogie są zachodnie demokracje i Czechosłowacja wobec Niemiec. Nawet ZSRR publicznie potwierdził swoje zobowiązania wojskowe wobec Czechów. Hitler doszedł do wniosku, że pokojowe rozwiązanie kwestii sudeckiej jest mało prawdopodobne.” 
Hitler wciąż posiadał atut dyplomatyczny, którym były własne argumenty demokracji na temat praw człowieka. Oświadczył publicznie: „To, na co Niemcy nalegają, to prawo do samostanowienia, które posiada także każdy inny naród… Żądam, aby ucisk trzech i pół miliona Niemców w Czechosłowacji ustał, a w jego miejsce weszło prawo do samostanowienia. ” To była pięta achillesowa przeciwników Führera.
Plebiscyt (głosowanie bezpośrednie) w sprawie niepodległości Sudetów miał również pułapkę. Praga sprzeciwiła się temu pomysłowi, ponieważ precedens zachęciłby Słowaków, Węgrów, Polaków i Rusinów do podobnych żądań. Ponieważ mniejszości te cierpiały z powodu niedostatecznej reprezentacji w rządzie i ucisku, a wynik prawdopodobnie rozwiązałby Czechosłowację.
Francuski mąż stanu Daladier zaproponował kompromis. Czechosłowacja oddałaby Sudety Niemcom bez przeprowadzenia plebiscytu. W ten sposób państwo czeskie pozostanie w nienaruszonym stanie. Jego znaczenie dla Francji, jak wyjaśnił Daladier Chamberlainowi, było takie, że „w każdej operacji wojskowej istnieją wspaniałe możliwości ataku na Niemcy z terytorium Czechosłowacji”.
Francuski minister lotnictwa, Pierre Cot, powtórzył to stanowisko. Uważał, że Francja i Anglia potrzebują Czechosłowacji, „ponieważ z terenu tego państwa niemiecką gospodarkę i niemiecki przemysł najłatwiej jest zniszczyć bombami… Wspólne ataki francuskich i czeskich sił powietrznych mogą bardzo szybko zniszczyć wszystkie niemieckie zakłady produkcyjne”.
W sierpniu Chamberlain zaproponował wizytę w Niemczech, aby spotkać się z Hitlerem w celu wspólnego rozwiązania kwestii sudeckiej. Uzyskał od gospodarza obietnicę, że Niemcy nie podejmą żadnych działań wojskowych podczas negocjacji. 21 września Beneš  bezwarunkowo zgodził się na propozycję plebiscytu.
We wrześniu Chamberlain odwiedził Niemcy trzy razy. Pierwsze spotkanie z Hitlerem odbyło się 15 września w Berchtesgaden. Sesja była serdeczna i konstruktywna. Chamberlain zatwierdził propozycje Hitlera dotyczące Sudetów, które mają zostać przyłączone do Rzeszy.
W Berlinie niemiecka stacja monitorująca w Ministerstwie Lotnictwa Rzeszy podsłuchała rozmowę telefoniczną między Benešem i francuskim ministrem kolonialnym żydem Georgesem Mandelem*, który w latach 1934-1936 pełnił funkcję ministra poczty, telegrafów i telefonów, w latach 1938-1940 był ministrem kolonii, a między 18 maja, a 16 czerwca 1940 ministrem spraw wewnętrznych w rządzie Paula Reynauda. Podważając zdanie Daladiera, Mandel powiedział Benesowi:

„Paryż i Londyn nie mają prawa dyktować tobie tego, co masz robić. Jeśli twoje terytorium zostanie naruszone, nie powinieneś czekać ani sekundy na wydanie rozkazów swojej armii w celu obrony ojczyzny… Jeśli oddasz pierwszy strzał w samoobronie, armaty Francji, Wielkiej Brytanii, a także Rosji Radzieckiej zaczną strzelać same z siebie.”

Niemcy przechwycili także raporty między Pragą a jej ambasadami w Londynie i Paryżu. Rząd Beneša poinstruował je, aby zwlekały, aż „partie wojenne” w Anglii i we Francji obalą Chamberlaina i Daladiera.
22 września Hitler rozmawiał (porozumienie monachijskie) z Chamberlainem w hotelu Dresen w Bad Godesberg. Doniesienia o narastających niepokojach w Sudetach zaciemniły atmosferę. Henlein utworzył  niemiecką milicję liczącą prawie 40 000 mężczyzn, która starła się z czeskimi żołnierzami i policją. Rząd czeski odpowiednio wdrożył bardziej represyjne środki. W ciągu 14 dni 120 000 sudeckich Niemców wkroczyło do Rzeszy, aby uniknąć przemocy. Henlein zaapelował do Hitlera o wysłanie niemieckiej armii, „aby położyć kres wszelkim morderstwom wynikającym z czeskiego fanatyzmu”.
Hitler zażądał prawa do wojskowego zajęcia terytorium. Jako uzasadnienie podał narastające zawirowania. Chamberlain był zaskoczony, a potem nastąpiło gorzkie targowanie się. Napięcie przenikało następną noc konferencji, dopóki ordynans nie przerwał, informując, że Beneš właśnie ogłosił ogólną mobilizację. Kolejne 1,2 miliona czeskich rezerwistów powróciło do czynnej służby. Hitler następnie zapewnił swojego angielskiego gościa, że ​​dotrzyma obietnicy powstrzymania się od jakiejkolwiek reakcji wojskowej, „pomimo tej niesłychanej prowokacji”. To rozluźniło atmosferę, a dyskusja przybrała bardziej przyjazny ton.
W Monachium 28 września Chamberlain, Hitler, Daladier i Mussolini sfinalizowali szczegóły aneksji Sudetów, na które Praga zgodziła się 21 stycznia.
Włączenie Sudetów do Niemiec rozpoczęło się 1 października 1938 r. Hitler pozyskał uznanie 2 października w London Times za swoje ustępstwa i ograniczenie działań wojskowych do „wyłącznie symbolicznej częściowej okupacji”.
Beneš zrezygnował. Po jego odejściu Niemcy próbowały poprawić stosunki z Pragą. Pozostało 378 000 etnicznych Niemców w części Czech i Moraw, które nie zostały przyłączone do Rzeszy. Hitler nakazał 3 października, żeby ​​ta mniejszość, dbając o swoje dziedzictwo kulturowe, zrezygnowała z działalności politycznej w kierunku autonomii. 14 lutego spotkał się z nowym czeskim ministrem spraw zagranicznych (František Chvalkovský). Hitler namawiał go, by pomógł „normalizować stosunki w przyjazny sposób”.
W listopadzie dział prawny niemieckiego MSZ przedłożył projekt czesko-niemieckiego traktatu o przyjaźni. Chociaż Hitler przełożył sprawę na styczeń 1939 r., inicjatywa wskazuje na jego zainteresowanie współpracą z Pragą. Jego pierwszym gestem wobec nowego reżimu była hojna polityka wobec czeskich mieszkańców anektowanych Sudetów.
Etniczna mniejszość niemiecka zamieszkała w kontrolowanych przez Pragę częściach Czech i Moraw doświadczyła niechęci Czechów po ich porażce w Monachium. Tysiące Niemców straciło pracę. Wielu niepotrzebnie było obserwowanych przez policję. Rząd odmówił zasiłku dla bezrobotnych im i ich rodzinom. Czeskie towarzystwa ubezpieczeń zdrowotnych odrzuciły roszczenia dla niemieckiej kliniki uniwersyteckiej w Pradze.
Hitler skonfrontował się z Chvalkovským 21 stycznia 1939 r. i ostrzegł, że „żadna wielka potęga nie może tolerować mniejszego sąsiedniego kraju stanowiącego wieczne zagrożenie na jego flance”. Ponownie podkreślił konieczność poprawy relacji.
    „Porozumienie monachijskie, zaprojektowane przez zachodnie demokracje w celu uratowania Czechosłowacji, było jak na ironię, dla niej, wyrokiem śmierci. Jego precedens polegający na samostanowieniu zachęcił inne uwięzione mniejszości narodowe do pójścia za przykładem sudeckich Niemców ”. 
Porozumienie monachijskie, zaprojektowane przez zachodnie demokracje w celu uratowania Czechosłowacji, było jak na ironię jej wyrokiem śmierci. Jego precedens w zakresie samostanowienia zachęcił inne uwięzione mniejszości narodowe do pójścia za przykładem Sudetów. Słowacy byli najbardziej zdeterminowani. Czeska armia i milicja zajęły ich ziemię w 1919 r. Tomas Masaryk nie dotrzymał obietnicy autonomii regionalnej. Słowacy nie byli równo reprezentowani w administracji publicznej.
Hitler chciał pozostać neutralny w starciu dzielącym Czechów i Słowaków. 19 listopada MSZ Rzeszy skierowało swoją misję w Pradze do obserwowania wydarzeń z rezerwą. Niemiecka prasa otrzymała instrukcje, by zachować bezstronność w informowaniu o napięciach na Słowacji. Hitler rozkazał: „Na razie rozmowy polityczne ze Słowakami są niestosowne”.
Praga utraciła kontrolę nad nielojalnymi mniejszościami. W październiku Słowacy i Rusini utworzyli parlamenty regionalne; przywilej ostatecznie uznany przez rząd centralny za krok w kierunku autonomii. Delegaci wykorzystali swoje wpływy i autorytet, aby bardziej ukierunkować regiony na niepodległość.
Nowy prezydent Czech, dr Emil Hácha, zastosował metody siłowe. 6 marca rozmieścił wojska w Karpackiej Ukrainie i mianował generała Lwa Prchalę ich dowódcą, ministrem spraw wewnętrznych i finansów.
Na Słowacji Hácha rozwiązał parlament regionalny. Objął stolicę, Pressburg, stanem wojennym i uwięził 60 słowackich polityków. Pressburg obsadzono czeskim wojskiem i policją. Hacha stanął w obliczu narastającego chaosu i groźby otwartego buntu. Zwrócił się do katolickiego księdza i doktora teologii Jozefa Tiso, którego Słowacy wybrali na premiera, o pomoc w przywróceniu porządku.
13 marca Tiso odwiedził Berlin, aby zapytać Hitlera, jak zareaguje na słowacką deklarację niepodległości. Führer odpowiedział tylko, że nie jest zainteresowany okupacją Słowacji, ponieważ ta ziemia nigdy nie należała do Rzeszy Niemieckiej.
W obawie przed inwazją wojsk węgierskich i aneksją Słowacji (premier Słowacji) Tiso poprosił rząd Niemiec o ochronę. Hitler odpowiedział: „Potwierdzam otrzymanie twojego telegramu i niniejszym zapewniam bezpieczeństwo państwa słowackiego”. Tiso wrócił do Pressburga. Nazajutrz w parlamencie ogłosił niepodległość narodową. Tego dnia, 14 marca, Czechosłowacja przestała istnieć jako republika.
Hácha poprosił Hitlera o audiencję. On i Chvalkovský przybyli do Berlina pociągiem w nocy  14 marca. Od momentu objęcia urzędów obaj pracowali nad poprawą stosunków z Niemcami. Machinacje pozostałych współpracowników Beneša, antyniemiecka prasa kontrolowana przez Żydów sabotowały ich wysiłki. Przed spotkaniem z Hitlerem Emil Hácha (po wojnie aresztowany pod zarzutem kolaboracji, zmarł w więzieniu) powiedział Ribbentropowi, że „przybył, aby „złożyć los państwa czeskiego w ręce Führera”.
Podczas kolejnej rozmowy Hitler powiedział, że następnego dnia wysyła armię niemiecką przez granicę, przygotowania do tego OKW rozpoczęło trzy dni wcześniej. Führer poradził swoim gościom, aby nakazali armii czeskiej nie przeciwstawiać się. „W tym przypadku Wasz naród wciąż ma dobre perspektywy na przyszłość. Zagwarantuję im autonomię wykraczającą daleko poza to, o czym mogli marzyć w czasach Austro-Węgier”. Hácha należycie przekazał instrukcje swojemu szefowi armii, generałowi Janowi Syrový, aby odstąpił. Żołnierze niemieccy, którzy wkroczyli na terytorium Czech, 15 marca o godzinie 6:00 rano, otrzymali rozkaz zabraniający używania broni.
Niemcy uśmierzyli początkową wrogość narodu czeskiego, głównie dzięki wysiłkom NSV, niemieckiej krajowej organizacji pomocy społecznej, która rozdała zagrożonej głodem ludności żywność o wartości 7 000 000 RM i odzież o wartości 5 000 000 RM. Niemieckie władze wojskowe zadbały również o szybkie uzupełnienie zapasów artykułów spożywczych i domów towarowych.
Po wkroczeniu Niemców bezrobotnych było 148 000 Czechów. Demobilizacja armii czeskiej znacznie zwiększyła tę liczbę. Ministerstwo Pracy Rzeszy utworzyło biura w nowo utworzonym czeskim protektoracie w celu rekrutacji osób niepracujących do niemieckiego przemysłu. W pierwszym miesiącu okupacji 15 000 osób skorzystało z oferty i znalazło pracę. W ciągu następnych kilku miesięcy bezrobocie nadal spadało, a w czerwcu czeski rząd wynegocjował umowy handlowe z Norwegią, Holandią i kilkoma innymi krajami w celu zwiększenia handlu.
Podczas wojny 1939–1945 Niemcy nigdy nie przyjmowali obywateli Czech do swoich sił zbrojnych. Ich kraj pozostał praktycznie nietknięty podczas niszczycielskiego konfliktu światowego.
Hácha i jego nowy gabinet ponownie przejęli kontrolę nad rządem 27 kwietnia 1939 r. Język czeski pozostał językiem urzędowym. Obowiązki administracyjne obejmowały sprawy wewnętrzne, edukację, rolnictwo, sprawiedliwość, transport, kulturę, usługi socjalne i roboty publiczne. Niemcy zarządzały polityką zagraniczną i finansami.
7 czerwca Hitler ogłosił ogólną amnestię dla wszystkich czeskich więźniów politycznych w Sudetach i we własnym kraju. Niemcy utrzymywali stałe siły 5000 funkcjonariuszy policji w całym Protektoracie w celu zwalczania sabotażu i prób przewrotu komunistycznego. Ludność czeska doświadczyła szerszej autonomii, wolności obywatelskiej i braku dyskryminacji z powodu niemieckiej hegemonii niż Tomas Masaryk i Beneš przyznali mniejszości niemieckiej, słowackiej, węgierskiej i polskiej we wcześniejszych latach republiki. ” -Hitler's Revolution book
Niemcy skonfiskowali większość czeskiej artylerii wojskowej i włączyli ją do własnych sił zbrojnych. Oddziały niemieckie na krótko wkroczyły na terytorium Słowacji, aby opróżnić czeskie składy wojskowe w pobliżu granicy. Ogromna ilość materiałów wojennych uzasadniała protesty Hitlera, że ​​Czechosłowacja, w koalicji z innymi mocarstwami europejskimi, stanowi zagrożenie dla Niemiec.
Generał kwatermistrz, Eduard Wagner, napisał 30 marca swojej żonie, że ilość artylerii bojowej odkryta w tym małym kraju jest „w najwyższym stopniu porażająca”. Inwentaryzacja potwierdziła 1582 samoloty, 2175 dział polowych, 468 czołgów, 501 dział przeciwlotniczych, 785 moździerzy, 43 856 karabinów maszynowych, ponad milion karabinów, trzy miliony pocisków artyleryjskich, specjalistyczne urządzenia, takie jak sprzęt do budowy mostów i reflektory, plus ponad miliard pocisków dla piechoty. Składało się to wszystko z nowoczesnej, dobrze zaprojektowanej broni. Nowoczesne zakłady produkcyjne, takie jak zakłady Skoda, były wystarczająco rozbudowane, aby jednocześnie wypełniać kontrakty zbrojeniowe dla ZSRR.
Ribbentrop wysłał dr. Friedricha Berbera do Pragi ze specjalnym personelem badawczym, aby przejrzał dokumenty w czeskich archiwach dyplomatycznych od marca 1938 r. do marca 1939 r. Zespół zbadał zapisy „związane z angielskim i francuskim podejściem do kwestii czeskiej”. Analiza Berbera wykazała, na podstawie licznych dowodów z dokumentów, znalezionych zarówno w Pradze, jak i kilka miesięcy wcześniej w Wiedniu, że ​​Londyn systematycznie ingerował „w politykę tych krajów” w celu „utrzymania ich niepodległości i osłabienia Niemiec”. Dokumenty ujawniły również, że Brytyjczycy „postąpili w taki sam sposób w stosunku do Polski”, jak wynikało z raportu. Hitler stwierdził na podstawie tych ustaleń, że „Anglia chce wojny”.



 Na podstawie: Hitler's Revolution by Richard Tedor
https://archive.org/details/HitlersRevolutionByRichardTedor_383/mode/2up
https://pl.wikipedia.org/wiki/Edvard_Bene%C5%A1
https://pl.wikipedia.org/wiki/Georges_Mandel
http://arjanek.neon24.pl/post/152425,kryzys-czechoslowacki-i-umowa-monachijska-1938-r

 

KOMENTARZE

Brak komentarzy. Bądź pierwszy!

OSTATNIE POSTY

więcej

ARCHIWUM POSTÓW

PnWtŚrCzPtSoNd
  12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930